Dünya yüzmesinde öne çıkan sporcular, dikkat çekici yarışlar, rekorlar ve bazen birkaç santisaniyenin arkasındaki hikâyeler.
Filenin Sultanları İstanbul’da Avrupa Şampiyonu oldu. Ama bu finalde benim aklımda kupadan çok başka şeyler kaldı: gözyaşları, sakatlıklardan dönüşler, ailelere sarılmalar ve o kupaya gelene kadar yürünmüş uzun bir yol…
Bir şampiyona bittiğinde sonuç tablolarında dereceler ve madalyalar kalıyor. Peki ya o tablonun anlatamadıkları? Taranto’da kürsüye çıkanların, kendi en iyisini yüzenlerin, hayal kırıklığı yaşayanların ve Türkiye için aynı takımın parçası olanların hikâyesi…
Yıllar önce kaza haberini aldığımızda çok üzülmüştük. Yıllar sonra Defne Kurt’u yeniden havuzda, bu kez Avrupa’nın zirvesinde izlemek bambaşka bir duyguydu. Bir yüzücünün, yeniden suya ve yarışlara dönüşünün hikâyesi…
Sara Curtis, 50 metre sırtüstünde iki günde iki kez dünya rekoru kırdı. Ama benim aklımda 26.56 kadar, yarış sonrası tribünde sevinçten dans eden annesi kaldı. Bir yüzücü velisi olarak ister istemez kendimi onun yerine koydum: Acaba ben olsaydım ne yapardım?
Kristóf Milák, Paris’te 100 metre kelebekte 49.48 yüzerek Avrupa rekorunu kırdı ve Caeleb Dressel’in dünya rekoruna yalnızca üç santisaniye yaklaştı. Peki bu yarışın dikkat çeken tarafı sadece derece miydi?